مفضّل از یاران امام صادق علیه السلام از ایشان پرسید: “پیش از آن که خداوند زمین و آسمانها را بیافریند شما کجا بودید؟”

پاسخ امام پاسخی شگفت انگیز و زیبا بود، پاسخی که از یک طرف سبب می شود بدانیم امامان ما چه گوهرهای گرانبهایی هستند و محبت و حبّ‌شان در دل هایمان افزوده شود و از سوی دیگر سبب می شود به سنگینی مسئولیت و وظیفه خود به عنوان کسانی که خود را پیروان مکتب جعفری می نامیم، بیشتر آگاهی یابیم.

امام فرمودند:"ما نورهایی بودیم که خداوند را تسبیح و تقدیس می کردیم تا آن که خداوند فرشتگان را آفرید. خداوند بلند مرتبه به فرشتگان فرمود: تسبیح کنید! آنها گفتند: ای پروردگار، ما نمی دانیم (چگونه تسبیح کنیم!)

پس خداوند به ما فرمود: تسبیح کنید. ما تسبیح کردیم و فرشتگان با تسبیح ما، تسبیح کردند.» 1

با این پرسش شما چه حسی پیدا کردید؟

حس کوچکی در مقابل بزرگی کسانی که همواره در حال تسبیح بوده و هستند؛ حس محبت به کسانی که حتی فرشتگان از آنها یاد گرفتند که چگونه تسبیح کنند و خدا را بخوانند! پس چرا ما از آنها یاد نمی گیریم که خدا را بخوانیم و تسبیح کنیم؟ مگه آنها برای هدایت ما نیامده اند؟ آمده‌اند تا به ما هم بیاموزند چگونه خدا را تسبیح کنیم!!

شما چه فکر می کنید؟!!